Τετάρτη, 29 Φεβρουαρίου 2012

Intouchables [3.5/5]

Παρόλο που σεναριακά η ταινία θα μπορούσε, να το πω απλά, να πλακωθεί κάτω από το βάρος των κλισέ στοιχείων της (όπερες, φιλότεχνοι πλούσιοι, ιδιωτικά τζετ, γκέτο περιοχές, κτλ, κτλ), με κάποιο τρόπο τα αφήνεις όλα αυτά στην άκρη και στο τέλος αυτό που σου μένει είναι ένα συναρπαστικό, καλογραμμένο και με εξαιρετικές ερμηνείες έργο, το οποίο σε συνεπαίρνει. Βασισμένο στην αληθινή ιστορία του Γάλλου εκατομμυριούχου Philippe Pozzo di Borgo που έμεινε παράλυτος από τον λαιμό και κάτω, μετά από ένα ατύχημα με αλεξίπτωτο πλαγιάς. Αλλά και του Abdel Sellou που μόλις είχε βγει από τη φυλακή για ένοπλη ληστεία τράπεζας, όταν δέχτηκε την δουλειά του φροντιστή του Borgo πετυχαίνοντας εκεί όπου άλλοι απέτυχαν: στο να τον κάνουν να αισθάνεται πλήρως σαν ένα ανθρώπινο ον και πάλι.

Δυο ολωσδιόλου αντίθετοι κόσμοι θα βρεθούν να συμβιώνουν κάτω από την ίδια σκέπη. Ο καλομαθημένος, αλλά και γεμάτος νευρώσεις από τον εσωτερικό πόνο που προκαλεί η παραλυσία, πλούσιος σύντομα θα μειώσει αντιστάσεις και θα δεχτεί σαν ευλογία την παρουσία του ολοζώντανου βοηθού του, που θα του μάθει τρόπους ζωής που μέχρι χθες απέρριπτε. Από την άλλη, ο ξεγραμμένος από την οικογένεια του και χωρίς ουσιαστικό μέλλον νοσοκόμος, θα αρχίσει να δίνει σημασία στις δικές του ικανότητες και δεξιότητες, μετά το φροντιστήριο που θα περάσει στο πλάι του μορφωμένου άντρα. Η φιλία του ντουέτου αναπτύσσεται με ένα αξιόπιστο κι ελκυστικό ρυθμό. Δεν απομακρύνεται από τους σκληρούς, φυσικούς περιορισμούς της τετραπληγίας, αλλά δεν φοβάται να τη χρησιμοποιήσει για κωμικούς σκοπούς. Δείχνει πώς είναι δυνατόν για δύο «αουτσάιντερ» να σφυρηλατήσουν μια φιλία που τους επιτρέπει να επαναπροσδιορίσουν τους δικούς τους χώρους στον κόσμο, χωρίς συμβιβασμούς στην ατομικότητα τους, παίρνοντας παράλληλα την εκδίκηση τους προς εκείνους που τους εδίωξαν χωρίς να τους υπολογίζουν. Όλα αυτά, εν μέσω γέλιων.

Η απλότητα της ταινίας είναι απολαυστικά παραπλανητική. Το δημιουργικό ντουέτο Toledano και Nakache, ανατρεπτικοί και γεμάτοι εκπλήξεις, φτιάχνουν μια ταινία διαφορετική, γεμάτη ελπίδα και δικαίωμα στο όνειρο. Εύσημα πρέπει να δοθούν γενικώς σε όλους τους εμπλεκόμενους στο φιλμ, που κατάφεραν μια τέτοια παλιά φόρμουλα να την κάνουν να μοιάζει τόσο φρέσκια. Το σημαντικότερο ατού της, όμως, είναι το πρωταγωνιστικό δίδυμο Francois Cluzet και Omar Sy στους ρόλους των Philippe και Driss αντίστοιχα, οι οποίοι παίρνουν το απόλυτο άριστα στις ερμηνείες τους. Ο Cluzet φέρνει μια ήσυχη βαρύτητα στον ρόλο του, απεικονίζοντας τέλεια τον άνδρα ο οποίος συνειδητοποιεί ότι η ζωή είναι κάτι περισσότερο από την κινητικότητα. Οι επιθυμίες του να ξεφύγει από τα όρια που του επιβλήθηκαν λόγω της αναπηρίας του, πραγματοποιούνται μέσω Driss. O Omar Sy είναι εξίσου άψογος στον ρόλο τού σκληρού, μοναχικού άνθρωπου που μαθαίνει τη σημασία της ευθύνης και της φιλίας.

Σε μια εποχή όπου οι άνθρωποι ανησυχούν για όλα όσα συμβαίνουν στον κόσμο, είναι ωραίο να έχουμε τέτοιες κωμωδίες που μπορούν να μας κάνουν να ξεχάσουμε για λίγες ώρες τη θλιβερή πραγματικότητα. Και το Intouchables το πετυχαίνει αυτό. Είναι μια θαυμάσια εμπειρία, μια ταινία υπέρ της ζωής, που παρόλο που θα σας κάνει να βουρκώσετε, θα σας κρατήσει συνεχώς ευδιάθετους και χαρούμενους.

Σάββατο, 25 Φεβρουαρίου 2012

Καλύτερη Ταινία (10 - 1) #blogoscars

10. Margin Call 

9. Carnage

8. The Muppets

7. The Help

6. Shame

5. The Artist

4. We Need To Talk About Kevin

3. La Piel Que Habito

2. A Separation

1. La Guerre Est Declaree

Πέμπτη, 23 Φεβρουαρίου 2012

Καλύτερη Ταινία (31-11) #blogoscars

31. Horrible Bosses



30. Insidious



29. Sensation



28. Another Happy Day



27. Beginners



26. Contagion



25. Take Shelter



24. Win Win



23. Arthur Christmas



22. Jane Eyre



21. Red State



20. Hit So Hard



19. A Better Life



18. Sherlock Holmes 2: A Game of Shadows



17. X-men: First Class



16. The Descendants


15. Kongen Av Bastoy

14. Midnight in Paris

13. Les Petits Mouchoirs


12. Senna


11. The Conspirator

Τετάρτη, 22 Φεβρουαρίου 2012

This Means War [1/5]

Ακόμα μια ταινία για να αποδείξει η, βραβευμένη με Οσκαρ παρακαλώ, Reese Witherspoon ότι δεν έχει περάσει η μπόγια της και ότι μπορεί ακόμα να προσελκύσει κόσμο στις αίθουσες. Αυτό που μάλλον δεν έχει καταλάβει η, γλυκιά κατά τα άλλα, ηθοποιός, είναι ότι σημασία δεν έχει αν θα έχεις δίπλα συμπρωταγωνιστές σαν τον Tom Hardy, αλλά το προϊόν που πλασάρεις. Όσους Robert Pattinson κι αν βάζεις δίπλα σου να σε κορτάρουν, αν το έργο δεν βλέπεται, τότε το έχασες το παιχνίδι. Και δεν λέω ότι η ταινία δεν βλέπεται. Όχι, φυσικά και βλέπεται. Ένα κυριακάτικο απόγευμα στο σπίτι σου, χαλαρός, ενώ έχεις και την δυνατότητα να κανείς ζάπινγκ…

Με την ταινία να είναι ένα περίεργο μείγμα δράσης, κωμωδίας και ρομάντζου και σκηνοθέτη τον τύπο με το ευφάνταστο όνομα McG, το «Αυτό θα Πει Πόλεμος» είναι μια πολύ αδύναμη ταινία. Υπήρχαν πολλά πράγματα που δεν μου άρεσαν αλλά κυρίως ήταν το απίστευτο, στα όρια της τρέλας, σενάριο που καταφέρνει με την μία να δώσει σε κάποιους καλούς ηθοποιούς την χειρότερη ταινία της φιλμογραφίας τους. Η υπόθεση έχει τόσους πολλούς ανόητους χαρακτήρες και μια απίστευτα γελοία πλοκή για μια τρομοκρατική εκδίκηση, που είναι σαν κάποιος να ανεβάζει το επίπεδο της «ηλιθιότητας» αργά και σταδιακά. Από τον θλιβερό χαρακτήρα της Lauren (Reese Witherspoon), τους κωμικοτραγικούς Foster (Chris Pine) και Tuck (Tom Hardy) μέχρι την «κολλητή» φίλη Trish (Chelsea Handler) που είναι η καθαρή έννοια του τι εννοούμε κλισέ και προσφέρει μερικές πραγματικά αξιολύπητες σκηνές γέλιου. Εάν με ρωτάτε, ολόκληρη η ταινία απλά δεν λειτούργει και μοιάζει περά για περά απίθανη. Πώς είναι δυνατόν δύο πράκτορες της ΣΙΑ, που δεν έχουν τίποτα να κάνουν, αποφασίζουν ότι είναι καλή ιδέα να χρησιμοποιήσουν τους πόρους που έχουν στην διάθεση τους προκειμένου να παρακολουθήσουν και να σαμποτάρουν ο ένας τον άλλον; Είναι γελοίο και ίσως λίγο ανησυχητικό για την κατάσταση της άμυνας των ΗΠΑ. Από την άλλη, ποιος νοήμων άνθρωπος θα ήθελε να έχει μια σχέση με μια γυναίκα που γνωρίζει ότι τον απατάει; Στα 157.2 εκατομμύρια γυναίκες που υπάρχουν στην Αμερική, αυτοί οι δυο, με την εμφάνιση που έχουν κιόλας, αγωνίζονται ο ένας τον άλλο για την αγάπη τής μίας συγκεκριμένης. Όχι αλήθεια, ποιες είναι οι πιθανότητες;

Ίσως θα πρέπει να μην σκεφτόμαστε με αυτό τον τρόπο και να απολαύσουμε απλά το έργο, όταν όμως ο κάθε χαρακτήρας στην προσπάθειά του να θαμπώσει την Witherspoon εμφανίζεται με τα πιο εξωφρενικά κι απίθανα δώρα, νομίζω ότι χάνεται κάθε αίσθηση του ρεαλισμού. Προβλέψιμο, βαρετό και τραβηγμένο από τα μαλλιά νομίζω ότι ακόμα και οι ίδιοι οι πρωταγωνιστές θα θέλουν να το ξεχάσουν. Όσο για τον σκηνοθέτη, μπράβο κύριε, το σερί σας μένει ανέπαφο, ακόμα δεν έχετε κάνει μια καλή ταινία.

Καλύτερη Σκηνοθεσία #blogoscars

10. Steven Soderbergh for “Contagion”

9. Lars von Trier for “Melancholia”

8. Steven Spielberg for “The Adventures of Tintin"

7. Martin Scorsese for “Hugo”

6. Lynne Ramsay for “We Need to Talk About Kevin”


5. Michel Hazanavicius for “The Artist”


4. Nicolas Winding Refn for “Drive”

3. William Eubank for “Love”

2. Asghar Farhadi for “A Separation”

1. Valérie Donzelli for “La Guerre Est Declaree"

Τρίτη, 21 Φεβρουαρίου 2012

Extremely Loud & Incredibly Close [2/5]

Οι καλές προθέσεις αφθονούν σε αυτό το, μετά την 9/11, δράμα, αφού στην καρδιά του υπάρχει μια πολύ ενδιαφέρουσα ιστορία. Η εκτέλεση της είναι τόσο αδέξια, όμως, σε σημείο όπου το όλο εγχείρημα γίνεται υπερβολικά κολακευτικό ή συναισθηματικό. Και αυτό συμβαίνει σχεδόν κάθε φορά που μια ταινία έχει ως αντικείμενο της την 9/11. Ο λόγος; Τα πράγματα είναι «δύσκολα» και αν οι δημιουργοί της ταινίας δεν είναι προσεκτικοί φτάνουν στο σημείο της συναισθηματικής εκμετάλλευσης, και εδώ είναι επικίνδυνα κοντά. Διαθέτοντας, επίσης, ορισμένα προβλήματα σε κάποια σημεία στη πλοκή του και, για να είμαι ειλικρινής, έναν ιδιαίτερα αντιπαθητικό και ενοχλητικό κεντρικό ήρωα, το «Εξαιρετικά Δυνατά & Απίστευτα Κοντά» παρά τη φιλοδοξία του δυστυχώς δεν μοιάζει ποτέ εντελώς αληθινό.

Η ταινία αφόρα τον Oskar (Thomas Horn), ένα πρόωρα ανεπτυγμένο παιδί, του οποίου ο πατέρας (Tom Hanks) σκοτώθηκε κατά τις επιθέσεις στο Παγκόσμιο Κέντρο Εμπορίου. Ο Oskar ήταν πολύ δεμένος με τον πατέρα του κυρίως λόγω τον διάφορων πάζλ, πειραμάτων και παιχνιδιών που σκαρφιζόταν προκειμένου εκείνος να λύσει. Μια μέρα ψάχνοντας τα υπάρχοντά του, ο Oskar ανακαλύπτει ένα κλειδί μέσα σε έναν φάκελο με τη λέξη «Black» τυπωμένη πάνω του. Πεπεισμένος ότι κι αυτό είναι μέρος ενός ακόμα πάζλ του πατέρα του που πρέπει να λύσει, ξεκινά μια ανελέητη αναζήτηση σε όλη την πόλη της Νέας Υόρκης προκειμένου να ανακαλύψει τη σημασία του κλειδιού.

Και εδώ έχουμε να κάνουμε με το πρώτο λάθος της πλοκής. Το γεγονός ότι δεν περιλαμβάνει τη μητέρα του (Sandra Bullock) στη διαδικασία. Και παρόλο που από ένα σημείο και μετά έχει βοήθεια από έναν ηλικιωμένο σιωπηλό παππού (Max von Sydow), ακόμα και τότε δεν είναι λίγο επικίνδυνο πράγμα για ένα παιδί; Τρέχει κυριολεκτικά σε όλη την Νέα Υόρκη, μερικές φορές και τη νύχτα. Αν και έχουμε δει ότι ο Oskar είναι έξυπνος και ευρηματικός, δεν είναι παρά ένα αγόρι, φαινομενικά περίπου 9 ή 10 χρονών. Δεύτερο ακόμα μεγαλύτερο λάθος η ίδια η φύση του κεντρικού χαρακτήρα. Ο Oskar είναι βαθύτατα αναστατωμένος από τον παράλογο θάνατο του πατέρα του, αλλά η επιθετικότητα του αποξενώνει το κοινό, η μητέρα του δεν μπορεί να τον πλησιάσει και σίγουρα ούτε κι εμείς. Πληγώνει τον εαυτό του, κρύβεται κάτω από το κρεβάτι του και κλειδώνεται στο μπάνιο. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο νεαρός Thomas Horn κάνει σπουδαία δουλειά στην ταινία και καταφέρνει να φέρει εις πέρας κάποιες δύσκολες σκηνές με καταπληκτική αυτοπεποίθηση. Βρήκα, όμως, τον Oskar να είναι ένα αφόρητο, κακομαθημένο παιδί. Καταλαβαίνω ότι έχει πληγωθεί και προσπαθεί να λειτουργήσει μέσα από τον πόνο του. Καταλαβαίνω ότι είναι κυριευμένος από παράλογους φόβους και του είναι πολύ σκληρό να κοινωνικοποιηθεί με τους γύρω του. Μερικοί θα προσπαθήσουν να εξηγήσουν την συμπεριφορά του με γενικεύσεις που έχουν να κάνουν με την άγνοια των παιδιών ή κάποιο διαγνωσμένο πρόβλημα υγείας. Αλλά δεν ισχύει. Τι υποτίθεται ότι πρέπει να αποκομίσουμε από τις σκηνές στις οποίες ο ίδιος επιπλήττει τη μητέρα του; Είναι τόσο σκληρός στην μητέρα του και αδιαφορεί για τους άλλους ανθρώπους που πραγματικά θα ήθελα να τον χαστουκίσω!

Τουλάχιστον 30 λεπτά πιο μεγάλο απ΄όσο πρέπει, το «Εξαιρετικά Δυνατά & Απίστευτα Κοντά» μοιάζει υπολογισμένο και στερείται συναισθηματικού βάρους. Προφανώς, έχει ως στόχο να επιτύχει κάτι πολύ βαθύτερο, αλλά αποτυγχάνει. Το τέλος της ταινίας εξηγεί όλων των ειδών τα θέματα, από τη σχεδόν αδύνατη σύμπτωση της κατοχής του κλειδιού μέχρι τις αποφάσεις που λαμβάνονται από τη μητέρα. Χωρίς να πω τίποτα παραπάνω, ας πούμε ότι η συγκεκριμένη ανατροφή των παιδιών μπορεί να περιγραφεί μονάχα ως ανεύθυνη. Θα πρέπει, επίσης, να ειπωθεί ότι, όσον αφορά το κλειδί, το όλο πράγμα δεν εξελίσσεται σωστά. Ασφαλώς, το κλειδί είναι απλά ένα στοιχείο της πλοκής για να τραβήξει την προσοχή των θεατών, αλλά ακόμα και έτσι, μια καλύτερη εξήγηση, ακόμα και η πιο απλή, θα ήταν ωραία. Δεν έχω καμιά ένσταση σχετικά με το υποκριτικό κομμάτι της ταινίας. Όπως προαναφέρθηκε, αν και είχα προβλήματα με τον Oskar, ο Horn είναι πολύ καλός. Ο Tom Hanks, σε ένα μικρό χρονικό διάστημα στην οθόνη, καταφέρνει να δώσει πνοή στο χαρακτήρα του και μπορούμε να δούμε γιατί ο Oskar πονάει τόσο όταν τον χάνει. Η Bullock έχει τον άχαρο ρόλο της χήρας που πενθεί και είναι αξιοπρεπέστατη. Το δευτερεύον καστ περιλαμβάνει τον Von Sydow, σε μια αδιανόητη υποψήφια για Όσκαρ ερμηνείας αφού δεν κάνει τίποτα το δύσκολο, τον Jeffrey Wright και την υπέροχη Viola Davis. Μόνο ο John Goodman, ως θυρωρός της πολυκατοικίας, σπαταλάτε σε έναν άδειο, μάλλον ασήμαντο ρόλο (πρέπει επίσης να αμφισβητήσω τις ικανότητές του ως θυρωρού…).

Επί του φινάλε, τι πραγματικά έπρεπε να πάρουμε από το «Εξαιρετικά Δυνατά & Απίστευτα Κοντά»; Ότι δεν υπάρχει καμία λογική εξήγηση για όλα όσα συμβαίνουν στον κόσμο; Ότι πρέπει να αντιμετωπίσουμε τους φόβους μας; Ότι δεν πρέπει να εγκαταλείπουμε τους στόχους μας; Δεν υπάρχει τίποτα νέο εδώ. Όπως είπα, η ταινία έχει καλές προθέσεις, αλλά κάτι σχετικά με το όλο πράγμα μοιάζει βεβιασμένο. Ο Daldry επιθυμεί να χρησιμοποιήσει το σκηνικό της 9/11 για να μιλήσει για σημαντικά θέματα. Μερικές φορές, όμως, οι καλές προθέσεις δεν είναι αρκετές.

Καλύτερος Α' Γυναικειος Ρόλος #blogoscars

15. Sareh Bayat as Razieh in “A Separation”


14. Elizabeth Olsen as Martha in “Martha Marcy May Marlene”



13. Glenn Close as Albert Nobbs in “Albert Nobbs”



12. Kate Winslet as Nancy Cowan in “Carnage”



11. Kirsten Dunst as Justine in “Melancholia”



10. Kristen Wiig as Annie Walker in “Bridesmaids”



9. Ellen Barkin as Lynn in “Another Happy Day”



8. Mia Wasikowska as Jane Eyre in “Jane Eyre”



7. Leila Hatami as Simin in “A Separation”



6. Viola Davis as Aibileen Clark in “The Help”



5. Michelle Williams as Marilyn Monroe in “My Week with Marilyn”



4. Robin Wright as Mary Surratt in “The Conspirator”



3. Olivia Colman as Hannah in “Tyrannosaur”



2. Meryl Streep as Margaret Thatcher in “The Iron Lady”



1. Tilda Swinton as Eva Khatchadourian in “We Need to Talk About Kevin”

Δευτέρα, 20 Φεβρουαρίου 2012

Καλύτερος Α’ Ανδρικός Ρόλος #blogoscars

15. Dane DeHaan as Andrew Detmer in “Chronicle”


14. Trond Nilssen as Olav / C-1 in “Kongen av Bastøy”

13. Jérémie Elkaïm as Roméo Benaïm in “La Guerre Est Declaree”


12. George Clooney as Matt King in “The Descendants”


11. Peter Mullan as Joseph in “Tyrannosaur”



10. Charlie Day as Dale Arbus in “Horrible Bosses”



9. Joel Edgerton as Brendan Conlon in “Warrior”



8. Leonardo DiCaprio as J. Edgar Hoover in “J. Edgar”


7. Peyman Maadi as Nader in “A Separation”


6. Joseph Gordon-Levitt as Adam in “50/50”



5. Mel Gibson as Walter Black in “The Beaver”



4. Demián Bichir as Carlos Galindo in “A Better Life”



3. Jean Dujardin as George Valentin in “The Artist”




2. Michael Shannon as Curtis in “Take Shelter”



1. Michael Fassbender as Brandon Sullivan in “Shame”

Κυριακή, 19 Φεβρουαρίου 2012

The Grey [4/5]

Ο Ottway (Liam Neeson) εργάζεται σε μια εξέδρα άντλησης πετρελαίου ως ένας ελεύθερος σκοπευτής που μελετά και σκοτώνει τους λύκους που έρχονται πολύ κοντά στους συναδέλφους του. Δυσαρεστημένος με τη ζωή του, επιβιβάζεται μαζί με τους συναδέλφους του σε αεροπλάνο για να φύγει από την παγωμένη Αλάσκα. Όταν το αεροπλάνο συντρίβεται, εκείνος και οι έξι άλλοι επιζώντες έρχονται αντιμέτωποι με το βάναυσο κρύο. Προσπαθώντας να επιβιώσουν, θα συναντήσουν μια αγέλη λύκων, οι οποίοι, απειλούμενοι από την παρουσία τους, αποφασίζουν να επιτεθούν και να σκοτώνουν ένα άτομο κάθε φορά.

Μπαίνοντας στην αίθουσα, αυτό που πίστευα ότι επρόκειτο να δω ήταν τον Liam Neeson να δέρνει κόσμο και ζώα με φόντο το χιόνι. Βγαίνοντας από την αίθουσα, διαπίστωσα ότι ναι μεν είδα βία αλλά είδα και κάτι πολύ περισσότερο. Γιατί το «The Grey» δεν είναι απλά μια ταινία με σκηνές βίας να διαδέχονται η μια την άλλη, είναι εμπλουτισμένο με χαρακτήρες, εντυπωσιακές σκηνές και μια ιστορία επιβίωσης μεταξύ ανθρώπων και λύκων. Η ιστορία φαντάζει απλή στην αρχή, αλλά στην πραγματικότητα είναι πιο περίπλοκη, κάτι που αποκαλύπτεται καθώς η ταινία προχωράει. Ναι οι λύκοι σκοτώνουν τους ανθρώπους και οι άνθρωποι σκοτώνουν τους λύκους, αλλά υπάρχει κάτι περισσότερο σε αυτό. Αυτή η ταινία δεν είναι για τη νίκη ή την απώλεια. Είναι περισσότερο για την πάλη του ανθρώπου να επιβιώσει μέσα στη φύση, αποκομμένος, χωρίς τα ίδια πλεονεκτήματα με τα οποία είμαστε εμείς εξοικειωμένοι. Είναι σε συνεχές τρέξιμο μακριά από τα ζώα, αυτά από τα οποία προσπαθούν να προστατεύσουν τον εαυτό τους, αλλά είναι επίσης και στη διαδικασία να δουν αν θέλουν να ζήσουν. Όταν η αγριότητα των λύκων, που περιβάλλουν το σημείο της συντριβής τους, γίνεται αντιληπτή από τους άνδρες, το μόνο που μπορούν να αναρωτηθούν είναι για την κατάσταση τους ως ανθρώπινα όντα, ως άνδρες, και να σκεφτούν πού θα καταλήξουν οι ψυχές τους. Δεν ξέρουν αν η άγονη αυτή περιοχή είναι το τελευταίο τους καταφύγιο και το θέαμα τού επικείμενου θανάτου τους ή ίσως το τελευταίο εμπόδιο πριν από τη σωτηρία τους. Οι λύκοι δεν είναι οι κακοί της ιστορίας, είναι ο παράγοντας που θα οδηγήσει τους άνδρες να αντιμετωπίσουν τον θάνατο τους με αστάθεια, φόβο και μια έλλειψη ενδιαφέροντος για το μέλλον τους. Ο θάνατος είναι είτε αναπόφευκτος είτε ευπρόσδεκτος στο κρύο ρημαγμένο τοπίο της άγριας φύσης γύρω τους. Η ταινία δεν επικεντρώνεται στον Neeson και αυτός δεν είναι ο μοναδικός ήρωας της ταινίας που προσπαθεί να σκοτώσει τους λύκους και να σώσει όλους τους άλλους. Αντ’ αυτού, είναι περισσότερο ένα σύνολο. Κάθε ένας από αυτούς τους άνδρες έχει εσωτερικά προβλήματα, απογοητεύσεις και φόβους που τους αντιλαμβάνεσαι σε κάθε λέξη που λένε. Κάθε ένας από αυτούς κουβαλά μια ιστορία. Θα επισκεφθούμε τη ζωή τους μέσα από τα υπάρχοντά τους, τα οράματα των παιδιών τους και μέσα από, αναμφισβήτητα, σημαντικές αναδρομές στο παρελθόν τους.

Το όραμα του σκηνοθέτη Joe Carnahan είναι πλήρες και έντονο συναισθηματικά. Το σενάριο του Ian Jeffers MacKenzie, που βασίζεται στο διήγημα του ίδιου, «Ghost Walker», είναι εκπληκτικά αφηγηματικό και διαθέτη την απαραίτητη κάθαρση. Ο Carnahan τοποθετεί, παραδόξως, τον άνθρωπο ως θήραμα με φόντο την υπαρξιακή ερημιά της Αρκτικής. Το «The Grey» είναι μια συναρπαστική ιστορία επιβίωσης, γεμάτη με χαρακτήρες που έχουν σάρκα κι οστά, ενώ διαθέτει μια εκπληκτική φιλοσοφική ατζέντα. Υπάρχει μια ενστικτώδης αίσθηση του κινδύνου στον παγωμένο αέρα που τροφοδοτεί το φιλμ. Η φωτογραφία του Masanobu Takayanagi είναι μαγευτική. Βλέποντας τα μάτια των λύκων να λάμπουν στο σκοτάδι, είναι τρομακτικό αλλά και εντυπωσιακό συνάμα. Το «The Grey» είναι για το πώς ο καθένας μας συμφιλιώνεται με τον θάνατο, είναι μια προκλητική και διακριτικά βαθιά ταινία. Τρομακτική, συναρπαστική, συγκινητική, όμορφη, φιλοσοφική και εξαιρετικά σαγηνευτική. Ο Carnahan έχει δημιουργήσει μια ταινία που ξεπερνά το είδος. Υπήρχαν στιγμές τόσο τεταμένες που τινάζουν από το κάθισμα. Υπήρχαν στιγμές τόσο έντονες που ένιωθα πως έπρεπε να κοιτάξω μακριά. Και υπήρχαν στιγμές τόσο ωραίες που έπιασα τον εαυτό μου να συγκινείται. Ανυπομονώ να παρακολουθήσω αυτή την ταινία ξανά και να ανακαλύψω ακόμα περισσότερα στοιχεία. Δεν υπάρχει γκρίζα ζώνη εδώ, αυτή είναι μια πραγματικά εξαιρετική ταινία!