Δευτέρα, 17 Δεκεμβρίου 2012

Χρυσές Σφαίρες: Υποψηφιότητες 2012


Καλύτερη Ταινία (Δράμα)

Argo
Django Unchained
Life of Pi
Lincoln
Zero Dark Thirty

Καλύτερη Ταινία (Κωμωδία ή Μιούζικαλ)

The Best Exotic Marigold Hotel
Les Misérables
Moonrise Kingdom
Salmon Fishing in the Yemen
Silver Linings Playbook

Καλύτερη Ανδρική Ερμηνεία σε Δραματική Ταινία

Daniel Day Lewis (Lincoln)
Richard Gere (Arbitrage)
John Hawkes (The Sessions)
Joaquin Phoenix (The Master)
Denzel Washington (Flight)

Καλύτερη Γυναικεία Ερμηνεία σε Δραματική Ταινία 

Jessica Chastain (Zero Dark Thirty)
Marion Cotillard (Rust & Bone)
Helen Mirren (Hitchcock)
Naomi Watts (The Impossible)
Rachel Weisz (The Deep Blue Sea)

Καλύτερη Ανδρική Ερμηνεία σε Κωμωδία ή Μιούζικαλ

Jack Black (Bernie)
Bradley Cooper (Silver Linings Playbook)
Hugh Jackman (Les Misérables)
Ewan McGregor (Salmon Fishing in the Yemen)
Bill Murray (Hyde Park on Hudson)

Καλύτερη Γυναικεία Ερμηνεία σε Κωμωδία ή Μιούζικαλ

Emily Blunt (Salmon Fishing in the Yemen)
Judi Dench (Best Exotic Marigold Hotel)
Jennifer Lawrence (Silver Linings Playbook)
Maggie Smith (Quartet)
Meryl Streep (Hope Springs)

Καλύτερη Ερμηνεία Β’ Ανδρικού Ρόλου

Alan Arkin (Argo)
Leonardo DicCaprio (Django Unchained)
Philip Seymour Hoffman (The Master)
Tommy Lee Jones (Lincoln)
Christoph Waltz (Django Unchained)

Καλύτερη Ερμηνεία B’ Γυναικείου Ρόλου

Amy Adams (The Master)
Sally Field (Lincoln)
Anne Hathaway (Les Misérables)
Helen Hunt (The Sessions)
Nicole Kidman (The Paperboy)

Καλύτερη Σκηνοθεσία

Ben Affleck (Argo)
Kathryn Bigelow (Zero Dark Thirty)
Ang Lee (Life of Pi)
Steven Spielberg (Lincoln)
Quentin Tarantino (Django Unchained)

Καλύτερο Σενάριο

Zero Dark Thirty (Mark Boal)
Lincoln (Tony Kushner)
Silver Linings Playbook (David O. Russell)
Django Unchained (Quentin Tarantino)
Argo (Chris Terrio)

Καλύτερη Ταινία Κινουμένων Σχεδίων

Brave
Frankenweenie
Hotel Transylvania
Rise of Guardians
Wreck-It Ralph

Καλύτερη Ξενόγλωσση Ταινία

Amour (Austria)
A Royal Affair (Denmark)
The Intouchables (France)
Kon Tiki (Norway)
Rust & Bone (France)

Καλύτερο Τραγούδι

“For You” από την ταινία Act of Valor
“Not Running Anymore” από την ταινία Stand Up Guys
“Safe and Sound” από την ταινία The Hunger Games
“Skyfall” από την ταινία Skyfall
“Suddenly” από την ταινία Les Misérables

Καλύτερο Μουσικό Σκορ

Life of Pi (Mychael Danna)
Argo (Alexandre Desplat)
Anna Karenina (Dario Marianelli)
Cloud Atlas (Reinhold Heil, Johnny Klimek)
Lincoln (John Williams)

Life of Pi [4.5/5]

Υπάρχουν δύο είδη ταινιών που αποτελούν τις μεγαλύτερες προκλήσεις για τους σεναριογράφους και τους σκηνοθέτες: ταινίες για τη φύση της θρησκευτικής πίστης και ταινίες που ασχολούνται με την ίδια τη φύση της αφήγησης. Και τα δυο ειδή μπορούν να καταντήσουν να είναι απίστευτα διδακτικά και στενόμυαλα, επειδή απλά βλέπουν τα πράγματα από μια οπτική γωνία και υιοθετούν μια άποψη που σεναριακά μπάζει από παντού. Η κινηματογραφική μεταφορά από τον Ang Lee του μπεστ-σέλερ μυθιστορήματος του Yann Martel, «Η Ζωή του Πι», διαθέτει μια εξαιρετική ισορροπία ανάμεσα στο φιλοσοφικό και το θεμελιωμένο, μετατρέποντας την σε μια από τις καλύτερα γραμμένες και σκηνοθετημένες ταινίες της χρονιάς.

Το στόρι, δομημένο ως μια σειρά από αναδρομές στο παρελθόν, βρίσκει έναν μεσήλικα ονόματι Piscine Molitor `Pi` Patel (Irrfan Khan) να αφηγείται σε έναν μυθιστοριογράφο (Rafe Spall) τα γεγονότα της επιβίωσης του πάνω σε μια σωσίβια λέμβο, στη μέση του Ειρηνικού ωκεανού, μαζί με μια τίγρη της Βεγγάλης. Από τα χέρια του Ang Lee, η ταινία είναι απλά εκπληκτική. Η απίστευτη CGI τεχνολογία επιτρέπει στην τίγρη να εμφανίζεται δίπλα-δίπλα με τον Suraj Sharma (ο νεαρός Pi), καθώς παλεύουν για την επιβίωση ενάντια στις πιθανότητες. Κάθε σκηνή είναι πανέμορφα σκηνοθετημένη διαθέτοντας απίστευτη φωτογραφία. Η απεικόνιση του Ειρηνικού Ωκεανού, με σκηνές που εικονίζουν τη μαινόμενη δύναμη της φύσης, αλλά και σκηνές απόλυτης ησυχίας και ηρεμίας, σου προκαλεί δέος. Ηλιοβασιλέματα, εμφάνιση απειλητικών και μη ζώων και θαλασσίων πλασμάτων, ο νυχτερινός γεμάτος άστρα ουρανός να καθρεφτίζεται στη θάλασσα και άλλα πολλά συμβάλλουν στα μαγευτικά και εντυπωσιακά εφέ της ταινίας. Το σημαντικότερο όμως, πέρα από τη σκηνοθετική ματιά του Lee και την εκθαμβωτική χρήση τόσο του CGI όσο και του 3D (επιβάλλεται να το δείτε με αυτήν την τεχνολογία), είναι ότι το οπτικό θέαμα δεν αποτελεί μόνο απόλαυση για τα μάτια, άλλα θα καταστεί προφανές ότι όλα όσα βλέπουμε είναι ένα περίπλοκο μέρος του πλαισίου της αφήγησης.

Ο Lee χρησιμοποιεί το 3D όχι ως ένα τέχνασμα για να ανεβάσει τις τιμές των εισιτηρίων, όπως τόσες ταινίες κάνουν, αλλά το χρησιμοποιεί για να ενισχύσει το όραμά του. Δεν αναλώνεται σε φτηνές στιγμές πραγμάτων που εξέχουν από την οθόνη, άλλα χρησιμοποιεί τις τρεις διαστάσεις και το CGI σαν πλεονεκτήματα που του επιτρέπουν να αφηγηθεί, όπως εκείνος θέλει, την ιστορία του. Μιλάμε πραγματικά για ένα από τα πρώτα κινηματογραφικά τεχνικά θαύματα του 21ου αιώνα. Και ευτυχώς, το έργο του Lee διαθέτει και το απαραίτητο συνοριακό υπόβαθρο προκειμένου η αφήγηση να ταιριάζει με την απίστευτη αισθητική του. Χωρίς να υπάρχει ούτε μία χαμένη σκηνή σε ολόκληρο το σφιχτοδεμένο σενάριο του υποψήφιου για Όσκαρ David Magee (Ψάχνοντας τη Χώρα του Ποτέ), o Lee υφαίνει ένα περίπλοκο, αλλά όχι ακατανόητο, δίχτυ θίγοντας θέματα όπως η πίστη, η θρησκεία, η οικογένεια, ο αποχωρισμός, η ελπίδα, η επιβίωση και πολλά άλλα δοσμένα μέσα σε ένα κυκεώνα συναισθημάτων. Το κλείσιμο της ταινίας, δε, θέτει ένα ουσιαστικό ερώτημα που οδηγεί σε μια λαμπρή αντίθεση. Είναι μια τολμηρή κι εκπληκτική κίνηση που ανοίγει την ταινία σε αμέτρητες ερμηνείες σχετικά με τη σημασία της και τη φύση της ιστορία που θέλει να πει.

Μία από τις καλύτερες ιστορίες που έχουν ειπωθεί στο σινεμά, το «Η Ζωή του Πι» είναι μια πραγματικά όμορφη ταινία που παίρνει άριστα στο οπτικό, στο αφηγηματικό, και στο θεματικό κομμάτι της και θα σας αφήσει με ένα δέος. Πιστευτή φαντασία ή απίστευτη πραγματικότητα, το «Η Ζωή του Πι» είναι ένα ακόμα παράδειγμα της μαγείας του κινηματογράφου.

Wreck-It Ralph [3.5/5]

Αν και σίγουρα θα υπάρχουν πολλοί που θα υποστηρίζουν το αντίθετο, προσωπικά πιστεύω ότι το 2012 ήταν μια σχετικά καλή χρονιά για τα κινούμενα σχέδια. Με τα Brave, Μαδαγασκάρη 3, ParaNorman και Οι Πέντε Θρύλοι να είναι μερικά από αυτά, η φετινή χρονιά διαθέτει πολλές ελκυστικές ταινίες για όλες τις ηλικίες. Και ενώ το «Ραλφ: Η Επόμενη Πίστα» φαινόταν κάπως λιγότερο ελπιδοφόρα από τις υπόλοιπες (τουλάχιστον στα μάτια μου), κατέληξε να είναι μια απρόσμενη απόλαυση και ένα από τα καλύτερα animation του έτους.

Γραμμένο από τους Jennifer Lee και Phil Johnston και σε σκηνοθεσία Rich Moore, το «Ραλφ: Η Επόμενη Πίστα» είναι μια εξαιρετικά καινοτόμος ταινία χάρη στον τρόπο που αναμιγνύει πραγματικούς χαρακτήρες βιντεοπαιχνιδιών στον κόσμο του. Δεν περνά ούτε λεπτό χωρίς να γίνεται κάποια αναφορά σε κάποιο βιντεοπαιχνίδι ή κάποιον χαρακτήρα ή κάποιο χαρακτηριστικό κλισέ των συγκεκριμένων παιχνιδιών. Ο Bowser, ο Σόνικ ο Σκαντζόχοιρος, ο Q`Bert, ο Zangief, ο Dig Dug και δεκάδες άλλοι κάνουν κάμεο εμφανίσεις και ο θεατής προσπαθεί απεγνωσμένα να τις δει και να τις πιάσει όλες. Το φιλμ, βέβαια, δεν έχει μονό απήχηση σε όσους παίζουν παιχνίδια. Ακόμα κι εκείνοι που δεν είναι εξοικειωμένοι με τον υπέροχο κόσμο των βιντεοπαιχνιδιών, θα απολαύσουν εξίσου την ταινία χάρη στο άφθονο χιούμορ της και τη συγκινητική ιστορία της. Επιπρόσθετους πόντους ευχαρίστησης δίνει και το τεχνικό κομμάτι του φιλμ. Το animation είναι φωτεινό και πολύχρωμο. Ο σχεδιασμός τον πιστών και των διαφόρων παιχνιδιών θα σας κάνει να κοιτάτε με το στόμα ανοιχτό. Το 3D είναι ικανοποιητικό. Ενώ το σκορ της ταινίας, επίσης, αξίζει να αναφερθεί, δεδομένου ότι είναι ένα ωραίο μείγμα παλαιού και νέου ήχου που με εντυπωσίασε.

Σταθερά έξυπνο, οπτικά μαγευτικό και άκρως διασκεδαστικό, το «Ραλφ: Η Επόμενη Πίστα» είναι ένα must-see για τους παίκτες και τους ενήλικες που μεγάλωσαν με αυτά τα παιχνίδια, αλλά και για όλους τους υπόλοιπους το συστήνω ανεπιφύλακτα.

Τα Βραβεία των Ηθοποιών - Υποψηφιότητες 2012


Καλύτερη Ερμηνεία Συνολικού Καστ



Καλύτερη Ερμηνεία Από Άνδρα Ηθοποιό Σε Α' Ρόλο


Denzel Washington, Flight
John Hawkes, The Sessions
Bradley Cooper, Silver Linings Playbook
Daniel Day-Lewis, Lincoln
Hugh Jackman, Les Miserables

Καλύτερη Ερμηνεία Από Γυναίκα Ηθοποιό Σε Α' Ρόλο


Jessica Chastain, Zero Dark Thirty
Naomi Watts, The Impossible
Helen Mirren, Hitchcock
Jennifer Lawrence, Silver Linings Playbook
Marion Cotillard, Rust & Bone

Καλύτερη Ερμηνεία Από Άνδρα Ηθοποιό Σε B' Ρόλο


Alan Arkin, Argo
Javier Bardem, Skyfall
Tommy Lee Jones, Lincoln
Robert De Niro, Silver Linings Playbook
Phillip Seymour Hoffman, The Master

Καλύτερη Ερμηνεία Από Γυναίκα Ηθοποιό Σε B' Ρόλο


Nicole Kidman, The Paperboy
Sally Field, Lincoln
Anne Hathaway, Les Miserables
Maggie Smith,The Best Exotic Marigold Hotel
Helen Hunt, The Sessions

The Hobbit: An Unexpected Journey [4/5]

Αρχικώς, θα ήθελα να μιλήσω για τον ελέφαντα που βρίσκεται στο δωμάτιο και που οι περισσότεροι κάνουν πως δεν βλέπουν και να δηλώσω την πραγματικότητα (όχι τη γνώμη μου) για το γεγονός ότι το «Χόμπιτ: Ένα Αναπάντεχο Ταξίδι» δεν είναι και δεν μπορεί να είναι τόσο καλό όσο η εκπληκτική τριλογία που συνεπήρε τον κόσμο πάνω από μια δεκαετία πριν. Δεν είναι δυνατόν για τον έναν και απλό λόγο: στην πρώτη τριλογία, η μοίρα ολοκλήρου του κόσμου βρισκόταν σε κίνδυνο, καθώς το φλεγόμενο μάτι του Sauron ατένιζε τον κόσμο από την κορυφή του πύργου προσπαθώντας να καταστρέψει οτιδήποτε είναι καλό. Στο «Χόμπιτ», οι ήρωες μας απλά πηγαίνουν σε ένα βουνό για να σκοτώσουν έναν δράκο. Δεν μπορεί να αμφισβητηθεί ότι όσο να ΄ναι ένα κάποιο δραματουργικό βάρος χάνεται στη σύγκριση αυτών των δύο.

Και προφανώς, με την ανακοίνωση ότι το ταξίδι του «Χόμπιτ» στη μεγάλη οθόνη θα διαρκέσει τρεις ταινίες για να ολοκληρωθεί, σε κάνει να συνειδητοποιείς ότι πρόκειται για ένα αρκετά μεγάλο χρονικό διάστημα για ένα πολύ μικρότερο ταξίδι. Έγινε μεγάλος ντόρος για την απόφαση τού να κάνουν ακόμα μια τριλογία από ένα βιβλίο περίπου 300 σελίδων και το συμπέρασμα που βγήκε (λανθασμένα για μένα, μετά τη θέαση της ταινίας) είναι ότι ο λόγος που γίνεται αυτό είναι τα λεφτά. Αλλά προσωπικά δεν με νοιάζει, καθώς όλα τα σίκουελ, πρίκουελ, spin-off και διασκευές έχουν από πίσω τους ένα χρηματικό υπόβαθρο. Το «Χόμπιτ: Ένα Αναπάντεχο Ταξίδι» μου θύμισε ότι η Μέση Γη του Peter Jackson είναι ένα θαυμαστό και φανταστικό μέρος και δεν με νοιάζει όσες φορές και αν την επισκεφτώ.

Και η φετινή επίσκεψη μας στη Μέση Γη είναι πλουσιοπάροχη, καθώς ο Jackson μάς παρέχει πολλά, μιας και η διασκευή του μυθιστορήματος και η μεταφορά του στη μεγάλη οθόνη είναι διεξοδική και λεπτομερέστατη. Αυτό μπορεί να έχει ως αποτέλεσμα μια ταινία με αργούς ρυθμούς στην αρχή, καθώς ο Jackson παίρνει τον χρόνο του εισάγοντας μας στους χαρακτήρες και εξιστορώντας την ιστορία του. Μόλις όμως η ταινία παίρνει μπρος, υπάρχει πολύ δράση που σου κόβει την ανάσα, παρά πολλές στιγμές που θα σου προσφέρουν τον ενθουσιασμό που έχουμε συνηθίσει να περιμένουμε από αυτές τις ταινίες και φυσικά στιγμές μεγαλείου, όπως η εμφάνιση του Γκόλουμ. Ο Jackson, ούτως ή άλλως, είναι μαέστρος στο να φτιάχνει ατμόσφαιρα και να δημιουργεί ένταση. Υπάρχει αναμφισβήτητα μια πιο καρτουνίστικη αύρα, οφείλεται όμως στο αρχικό υλικό, μιας και το «Χόμπιτ» είναι ένα μυθιστόρημα για παιδιά.

Εκτιμώντας ότι το μυθιστόρημα του Tolkien δεν ήταν ποτέ ένα συνειδητό πρίκουελ του «Άρχοντα των Δακτυλιδιών», η ταινία του Jackson προσπαθεί να ισορροπήσει μεταξύ της ελαφρότητας της αρχικής πηγής και της επικείμενης καταστροφής του κόσμο της Μέσης Γης. Η ενσωμάτωση της μυθολογίας του «Άρχοντα» στο «Χόμπιτ» λειτουργεί και υποστηρίζεται από δύο-τρεις χαρακτηριστικότατες σκηνές και παρά τους αντίθετους τόνους, το έργο καταλήγει να λειτουργεί απίστευτα καλά. Πιστεύω, δε, ότι η επιλογή τού να γίνει τριλογία μπορεί να βοηθήσει πολύ στην αφήγηση της ιστορίας που ο Jackson έχει επιλέξει να διηγηθεί. Γιατί, ουσιαστικά, ο Jackson δεν γύρισε πίσω για να βγάλει λεφτά (θα το γίνει κι αυτό βέβαια). Αντ 'αυτού, έχει έρθει πίσω στη Μέση Γη για να τελειώσει μια δουλειά και το πρώτο του βήμα γίνεται με μεγάλο ενθουσιασμό και κέφι. Δεν ξέρω αν αυτή η ταινία απευθύνεται στο εσωτερικό μου χόμπιτ, αλλά όταν ακούς τις πρώτες νότες από το γνωστό μουσικό θέμα είναι δύσκολο να μην νιώθετε ότι έχετε επιστρέψει στο σπίτι.

Στην τελική, το «Χόμπιτ» είναι μια όμορφα «φουσκωμένη» ταινία που μας μεταφέρει πίσω στη Μέση Γη για ένα ακόμα μοναδικό ταξίδι κινηματογραφικά ισοδύναμο με το στυλ αφήγησης του J.R.R. Tolkien, που ούτε εκείνος ήταν φειδωλός με τις λεπτομέρειες στα υπέροχα μυθιστορήματά του.

Δευτέρα, 10 Δεκεμβρίου 2012

Βραβείων συνέχεια…

Πέντε ακόμα ενώσεις κριτικών ανακοίνωσαν τα βραβεία τους με τις τέσσερις από αυτές να ψηφίζουν ως καλύτερη ταινία, δίνοντας γέρο πλεονέκτημα στην Οσκαρική κούρσα, την ταινία της Kathryn Bigelow, Zero Dark Thirty. Στις ερμηνείες τα πράγματα είναι διαφορετικά αφού πέρα από τον Daniel Day-Lewis στον Α’ Αντρικό δεν μπορούμε να πούμε ότι υπάρχει κάποιο φαβορί στις υπόλοιπες κατηγορίες. Αναλυτικά τα βραβεία δόθηκαν:

Τα βραβεία της Ένωσης Online Κριτικών της Βοστώνης (BOFCA)


Καλύτερη Ταινία: «Zero Dark Thirty»
Καλύτερη Σκηνοθεσία: Kathryn Bigelow για το «Zero Dark Thirty»
Καλύτερος Ηθοποιός: Daniel Day-Lewis για το «Lincoln»
Καλύτερη Ηθοποιός: Jessica Chastain για το «Zero Dark Thirty»
Καλύτερος Β' Ανδρικός Ρόλος: Tommy Lee Jones για το «Lincoln»
Καλύτερος Β' Γυναικείος Ρόλος: Anne Hathaway για το «Les Miserables»
Καλύτερο Σενάριο: Tony Kushner για το «Lincoln»
Καλύτερη Ξένη Ταινία: «Oslo, August 31st»
Καλύτερο Ντοκιμαντέρ: «How to Survive a Plague»
Καλύτερη Ταινία Κινουμένων Σχεδίων: «ParaNorman»
Καλύτερη Ερμηνεία Συνολικού Καστ: «Moonrise Kingdom»

Η Ένωση επίσης ανακοίνωσε τις 10 καλύτερες ταινίες της χρονιάς:
ZERO DARK THIRTY
BEASTS OF THE SOUTHERN WILD
LINCOLN
MOONRISE KINGDOM
DJANGO UNCHAINED
OSLO, AUGUST 31ST
HOLY MOTORS
THE MASTER
ARGO
CLOUD ATLAS

∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞

Τα Βραβεία της Ένωσης Κριτικών της Βοστώνης


Καλύτερη Ταινία: «Zero Dark Thirty»
Καλύτερη Σκηνοθεσία: Kathryn Bigelow για το «Zero Dark Thirty»
Καλύτερος Ηθοποιός: Daniel Day-Lewis για το «Lincoln»
Καλύτερη Ηθοποιός: Emmanuelle Riva για το «Amour»
Καλύτερος Β' Ανδρικός Ρόλος: Ezra Miller για το «The Perks of Being a Wallflower»
Καλύτερος Β' Γυναικείος Ρόλος: Sally Field για το «Lincoln»
Καλύτερο Σενάριο: Tony Kushner για το «Lincoln»
Καλύτερη Φωτογραφία: Mihai Malaimare Jr. για το «The Master»
Καλύτερο Ντοκιμαντέρ: «How to Survive a Plague»
Καλύτερη Ξένη Ταινία: «Amour»
Καλύτερη Ταινία Κινουμένων Σχεδίων: Frankenweenie
Καλύτερο Μοντάζ: William Goldenberg & Dylan Tichenor για το «Zero Dark Thirty»
Καλύτερος Πρωτοεμφανιζόμενος Δημιουργός: David France για το How to Survive a Plague
Καλύτερη Ερμηνεία Συνολικού Καστ: «Seven Psychopaths»
Καλύτερο Μουσικό Σκορ: «Moonrise Kingdom»

∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞

Τα Βραβεία της Ένωσης Κριτικών του Λος Άντζελες


Καλύτερη Ταινία: Amour
Καλύτερη Σκηνοθεσία: Paul Thomas Anderson για το The Master
Καλύτερο Σενάριο: Chris Terrio για το Argo
Καλύτερη Ηθοποιός: (ισοψηφία) Emmanuelle Riva για το Amour και Jennifer Lawrence για το Silver Linings Playbook 
Καλύτερος Ηθοποιός: Joaquin Phoenix για το The Master
Καλύτερος Β' Ανδρικός Ρόλος: Dwight Henry για το Beasts of the Southern Wild
Καλύτερος Β' Γυναικείος Ρόλος: Amy Adams για το The Master
Καλύτερη Ταινία Κινουμένων Σχεδίων: Frankenweenie
Καλύτερο Ντοκιμαντέρ: The Gatekeepers
Καλύτερη Ξένη Ταινία: Holy Motors
Καλύτερο Μοντάζ: Dylan Tichenor and William Goldenberg για το Zero Dark Thirty
Καλύτερη Φωτογραφία: Roger Deakins για το Skyfall
Καλύτερο Μουσικό Σκορ: Benh Zeitlin και Dan Romer για το Beasts of the Southern Wild
Καλύτερος Σχεδιασμός Παραγωγής: Jack Fisk για το The Master
Βραβείο Νέας Γενιάς: Benh Zeitlin για το Beasts of the Southern Wild

∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞

Τα Βραβεία της Ένωσης Κριτικών της Ουάσινγκτον


Καλύτερη Ταινία: Zero Dark Thirty
Καλύτερη Σκηνοθεσία: Kathryn Bigelow για το Zero Dark Thirty
Καλύτερος Ηθοποιός: Daniel Day-Lewis για το Lincoln
Καλύτερη Ηθοποιός: Jessica Chastain για το Zero Dark Thirty
Καλύτερος Β' Ανδρικός Ρόλος: Philip Seymour Hoffman για το The Master
Καλύτερος Β' Γυναικείος Ρόλος: Anne Hathaway για το Les Misérables
Καλύτερο Πρωτότυπο Σενάριο: Rian Johnson για το Looper
Καλύτερο Διασκευασμένο Σενάριο: David O. Russell για το Silver Linings Playbook
Καλύτερη Ταινία Κινουμένων Σχεδίων: ParaNorman
Καλύτερο Ντοκιμαντέρ: Bully
Καλύτερη Ξένη Ταινία: Amour
Καλύτερη Ερμηνεία από Νέο: Quvenzhané Wallis για το Beasts of the Southern Wild
Καλύτερη Φωτογραφία: Claudio Miranda για το Life of Pi
Καλύτερος Σχεδιασμός Παραγωγής: Rebecca Alleway, Hugh Bateup, Uli Hanisch και Peter Walpole για το Cloud Atlas
Καλύτερο Μουσικό Σκορ: Jonny Greenwood για το The Master
Καλύτερη Ερμηνεία Συνολικού Καστ: Les Misérables

∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞

Τα βραβεία της Ένωσης Online Κριτικών της Νέας Υόρκης


Καλύτερη Ταινία: Zero Dark Thirty
Καλύτερη Σκηνοθεσία: Kathryn Bigelow για το Zero Dark Thirty
Καλύτερος Ηθοποιός: Daniel Day-Lewis για το Lincoln
Καλύτερη Ηθοποιός: Emmanuelle Riva για το Amour
Καλύτερος Β' Ανδρικός Ρόλος: Tommy Lee Jones για το Lincoln
Καλύτερος Β' Γυναικείος Ρόλος: Anne Hathaway για το Les Misérables
Καλύτερο Σενάριο: Mark Boal για το Zero Dark Thirty
Καλύτερη Ξένη Ταινία: Amour
Καλύτερο Ντοκιμαντέρ: The Central Park Five
Καλύτερη Ταινία Κινουμένων Σχεδίων: Chico & Rita
Καλύτερη Φωτογραφία: Claudio Miranda για το Life of Pi
Καλύτερη Χρήση Μουσικής: Mary Ramos για το Django Unchained
Βραβείο Πρωτοεμφανιζόμενης Ερμηνείας: Quvenzhané Wallis για το Beasts of the Southern Wild
Καλύτερο Σκηνοθετικό Ντεμπούτο: Benh Zeitlin για το Beasts of the Southern Wild
Καλύτερη Ερμηνεία Συνολικού Καστ: Argo

Η Ένωση επίσης ανακοίνωσε τις 10 καλύτερες ταινίες της χρονιάς (Αλφαβητικά):

Argo
Beasts of the Southern Wild
Django Unchained
Les Misérables
Life of Pi
Lincoln
The Master
Moonrise Kingdom
Silver Linings Playbook
Zero Dark Thirty

∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞

Κυριακή, 9 Δεκεμβρίου 2012

The Master [3/5]

Σαγηνευτική και υπνωτική το ένα λεπτό, ουτοπιστική κι εκνευριστική το επόμενο, το «The Master» είναι, για ακόμη μια φορά, ένα άκρως φιλόδοξο έργο τέχνης από τον Anderson. Αυτή τη φορά, όμως, φαίνεται να υπερβαίνει τα όρια του και να μην έχει πλήρως τον έλεγχο, παραλείποντας να κρατήσει τα πάντα ενωμένα σε ένα συνεκτικό, ικανοποιητικό σύνολο. Και μπορεί το εγχείρημα του να είναι εμποτισμένο με πάθος και δημιουργική σκέψη, αλλά είναι πάρα πολύ αφηρημένο για να σου επιφέρει μια μόνιμη επίδραση. Μοιάζει σαν μια ταινία που αποτελείται από ενδιαφέροντα και προκλητικά τμήματα που ποτέ δεν ενώνονται καλά προκειμένου να δημιουργήσουν μια συνολική εμπειρία.

Όσο εξαιρετικά γυρισμένο κι αν είναι, η ένταση που διαθέτει δεν μπορεί καμία στιγμή να καλύψει το ποσό δυσνόητη και ανεπαρκής είναι η ιστορία. Ερχόμαστε αντιμέτωποι με μια σειρά από εξαιρετικά κινηματογραφημένα πλάνα και σκηνές, οι περισσότερες από τα οποίες δεν διαθέτουν κανένα δραματικό βάρος ή κάποια σπουδαιότητα. Τολμώ να πω - χωρίς ίχνος σνομπισμού - ότι αυτό είναι το καλύτερο παράδειγμα ταινίας που απολαμβάνεται περισσότερο από τους κριτικούς και σινεφίλ, ανθρώπους που διαθέτουν ένα παθιασμένο ενδιαφέρον για τον κινηματογράφο και την θεωρία αυτού, και όχι από το ευρύ mainstream κοινό, αφού σε μεγάλο βαθμό το φιλμ εξαρτάται από θέματα κι αλληγορίες χωρίς να εστιάζει στην αφήγηση. Είναι το προϊόν ενός άνθρωπο που αγαπά τον κινηματογράφο ως μορφή τέχνης και που, για ακόμη μια φορά, δεν θέλει να ψυχαγωγήσει. Προσωπικά, βρήκα το ασαφές σενάριο απωθητικό: δεν υπάρχει ούτε ένα πραγματικά αξέχαστο κομμάτι διαλόγου στο «The Master», κάτι που είναι ανησυχητικό αν σκεφτεί κανείς ότι ένας από τους κεντρικούς χαρακτήρες υποτίθεται ότι είναι ένας χαρισματικός και σημαίνον ηγέτης. Απογοητευτικό βρήκα, δε, το γεγονός ότι ο καθένας μπορεί να βγάλει και διαφορετικό συμπέρασμα για το τι σημαίνει η ταινία. Οι πιθανότητες καλύπτουν ένα ευρύ φάσμα, από την εξέταση της ψυχικής ασθένειας μέχρι την ομοφυλοφιλική καταπίεση. Και το χειρότερο, το έργο σου δίνει την εντύπωση ότι ούτε ο Anderson γνωρίζει τι θέλει να πει. Είναι σαν να ανακαλύπτει την ταινία καθώς εκείνη προχωρεί. Σε ένα σημείο, ένας από τους χαρακτήρες λέει «He’s making all this up as he goes along» («Τα βρίσκει όλα στην πορεία») και υποψιάζομαι ότι κάτι τέτοιο μπορεί να ισχύει και για το ίδιο το φιλμ.

Εκεί που το «The Master» τα καταφέρνει περίφημα είναι στην φωτογραφία, στα σκηνικά/κοστούμια και στις ερμηνείες. Όλο το βάρος της ταινίας σηκώνεται από τον Joaquin Phoenix, ο οποίος παραδίδει μια τέλεια ερμηνεία βυθιζόμενος τόσο πολύ στον ρόλο του και παίζοντας με κάθε σπιθαμή του κορμιού του, με αποτέλεσμα να είναι δύσκολο να πάρεις τα μάτια σου από πάνω του σε όλη τη διάρκεια του έργου. Από την άλλη, ο Hoffman είναι εκπληκτικός, όπως πάντα, ερμηνεύοντας και στερεώνοντας την «τρέλα» στην πραγματικότητα, ενώ παράλληλα χρησιμεύοντας και ως ένα ήρεμο αντίβαρο απέναντι στον Phoenix. Ενώ η Amy Adams, τεράστιο υποκριτικό ταλέντο, εδώ κάνει κάτι εντελώς διαφορετικό απ’ ότι την έχουμε συνηθίσει. Είναι η ήρεμη δύναμη, εκείνη που κινεί τα νήματα και ένα βλέμμα της λέει όσα δεν μπορούν να πουν ολόκληρα κείμενα.

Λαμβάνοντας υπόψη όλα τα παραπάνω, μπορώ με σιγουριά να πω ότι το «The Master» είναι ο ορισμός του προκλητικού, αν και αρκετά άνισου, κινηματογράφου. Ο Paul Thomas Anderson παραδίδει μια υποσχόμενα μεγάλη ταινία γεμάτη με πνευματικό διάλογο, προκλητικές απόψεις και συναισθηματικό βάθος. Είναι, όμως, τόσο τέλεια σφραγισμένη που είναι δύσκολο για τον θεατή να βρει μια ικανοποιητική είσοδο σε αυτό το πυκνό ψυχολογικό άλσος από ιδέες και λεπτομέρειες, αφήνοντας μας, σχεδόν σε όλα τα 137 λεπτά της διάρκειας του, στην απέξω, απλά να παρακολουθούμε.

Παρασκευή, 7 Δεκεμβρίου 2012

Bernie [3.5/5]

Δεν υπάρχει τίποτα πιο παράξενο από μια παράξενη πραγματική, αληθινή ιστορία. Και ο Richard Linklater όχι μόνο κατάλαβε ότι η ιστορία που είχε στα χεριά του ήταν συναρπαστική, αλλά διαθέτει και την κατάλληλη κινηματογραφική ικανότητα προκειμένου να τη διηγηθεί τέλεια. Ο εφευρετικός σκηνοθέτης (Πριν το Ξημέρωμα, Waking Life, A Scanner Darkly, Fast Food Nation) έχει συνδυάσει την αφήγηση με το ντοκιμαντέρ προκειμένου φτιάξει ένα μοναδικό και τέλειο όχημα που θα του δώσει τη δυνατότητα να πει την ιστορία του Bernie Tiede.

Δεν θα σας χαλάσω την ιστορία, ούτε θα σας αφαιρέσω τις απολαύσεις που σας περιμένουν κατά τη διάρκεια του έργου, μπαίνοντας σε πάρα πολλές λεπτομέρειες. Αυτό που θα επισημάνω είναι ότι (σε συνεργασία με τον δημοσιογράφο Skip Hollandsworth) ο Linklater έχει γράψει ένα σενάριο που βασίζεται εξολοκλήρου σε πραγματικά στοιχεία. Και αυτά είναι οι χαρακτήρες, συμπεριλαμβανομένων των κατοίκων της πόλης, και η ιστορία τού τι συνέβη. Ο τρόπος με τον οποίο αυτή η ξεκαρδιστική κι ανθρωπινή ιστορία έχει δομηθεί επιτρέποντας στους κατοίκους της μικρής πόλης του Κάρθατζ στο Τέξας να παριστάνουν τους ενσυνείδητους αφηγητές, είναι πέρα για πέρα εμπνευσμένος και παρέχει στο κοινό μια ενδιαφέρουσα εικόνα για την πολυπλοκότητα και την ηθική επιλεκτικότητα της ανθρώπινης φύσης.

Τροφοδοτούμενη από μια σύνθετη και λεπτών αποχρώσεων ερμηνεία από τον Jack Black και μια μοναδικά ξεκαρδιστική ερμηνεία από τη Shirley MacLaine, το «Bernie» είναι μια πικρά ειρωνική και απροσδόκητα συγκινητική ταινία που θα σας βάλει σε σκέψεις για το πώς η αμεροληψία στην απόφαση ενός εγκλήματος είναι τόσο θεμελιώδης.

People Like Us [2/5]

Οι Kurtzman και Orci είναι οι σεναριογράφοι των δύο πρώτων ταινιών «Transformers», του Star Trek και του Cowboys & Aliens, μεταξύ άλλων. Αποτελεί σίγουρα έκπληξη το γεγονός ότι η νέα τους προσπάθεια είναι ένα δράμα σχέσεων, το οποίο στερείται ειδικών εφέ και ίσως να είναι και λίγο πιο ελκυστική από τις ταινίες που ανέφερα, αλλά εξακολουθεί να μην διαθέτει ψυχή.

Ίσως το πραγματικό πρόβλημα της ταινίας να είναι η κεντρική της ιδέα. Ο Sam Harper ανακαλύπτει μετά τον θάνατο του πατέρα του ότι έχει μια ετεροθαλή αδελφή κι έναν ανιψιό. Όμως, αντί να ομολογήσει τους οικογενειακούς δεσμούς τους, μπαίνει στη ζωή τους έως ότου η αδελφή του να είναι σε κίνδυνο να τον ερωτευτεί. Ένα τέχνασμα που είναι περιστασιακά ενοχλητικό, σε σημείο που εμποδίζει την ταινία να πει αυτό που πραγματικά θέλει να πει, να απεικονίσει δηλαδή αυθεντικά κατεστραμμένους ανθρώπους που αγωνίζονται να συμβιβαστούν με μια συναισθηματική κρίση. Το γεγονός, δε, ότι η ταινία είναι λουσμένη στο φως του ήλιου και διαθέτει στερεότυπη μουσική υπόκρουση προκειμένου να εντείνει τα συναισθήματα και να τα διαχειριστεί, δεν βοηθά και πολύ τα πράγματα.

Ενδεχομένως, όμως, να είναι και η προσέγγιση του υλικού από τον Kurtzman. Και το λέω αυτό γιατί μπορεί να ως σκηνοθέτης να διαθέτει ένα καλό μάτι (υπάρχουν κάποιες πολύ ωραίες σκηνές διάσπαρτα), αντιμετωπίζει όμως το έργο όπως τις υπερπαραγωγές του. Ας μαζέψουμε ένα σωρό συγκρούσεις. Ας ρίξουμε όσα περισσότερα πράγματα μπορούμε στον ήρωα και την ηρωίδα μέχρι να σπάσουν ψυχολογικά. Κάτι που είναι περιττό. Στην πραγματικότητα, τα πιο δυνατά τμήματα της ταινίας είναι οι πιο ήσυχες, ανθρώπινες στιγμές όπως ο νυχτερινός περίπατος μάνας και γιου στο πάρκο. Αν ο Kurtzman είχε επικεντρωθεί στις σχέσεις και τις συνδέσεις των ανθρώπων αντί των εξωτερικών συγκρούσεων, η ιστορία θα ήταν πολύ ισχυρότερη. Το πολύ καλό καστ όμως που έχει επιστρατεύσει, ανεβάζει, κάπως, το επίπεδο. Ο Chris Pine είναι ιδανικός στον ρόλο του Sam, η Elisabeth Banks φέρνει έναν αέρα αυτοπεποίθησης στον ρόλο της αδελφής, ενώ την παράσταση κλέβει η ανεπανάληπτη Michelle Pfeiffer σε έναν μικρό αλλά ουσιαστικό ρόλο. Και γενικώς, όλοι οι εμπλεκόμενοι δίνουν τον καλύτερο εαυτό τους και ερμηνευτικά κατατάσσουν την ταινία αρκετά ψηλά.

Το «Άνθρωποι σαν κι Εμάς», επομένως, διαθέτει ένα-δυο στοιχεία ικανά να ψυχαγωγήσουν το mainstream κοινό, ειδικά εκείνο που του αρέσουν τα μελοδράματα τύπου Nicholas Sparks (Το Ημερολόγιο, Δικός σου για Πάντα). Είναι μια καλή πρώτη προσπάθεια που χωρίς να πετυχαίνει διάνα, διαθέτει μικρές απολαύσεις μέσα στη σαχλαμάρα του.

Τετάρτη, 5 Δεκεμβρίου 2012

Ανακοινώθηκαν τα πρώτα βραβεία

Ο χορός της Οσκαρικής περιόδου έχει ξεκινήσει για τα καλά με τις πρώτες κιόλας Ενώσεις Κριτικών να ανακοινώνουν τα βραβεία τους. Την αρχή έκανε την Δευτέρα η Ένωση Κριτικών Της Νέας Υόρκης ακολουθούμενη από τις επιλογές του National Board of Review, της αρχαιότερης ένωσης κριτικών της Αμερικής. Μεγάλος νικητής και στις δυο ενώσεις η νέα ταινία της βραβευμένης με Όσκαρ Σκηνοθέτιδας Kathryn Bigelow, «Zero Dark Thirty». 

Ιδού που έδωσαν ψήφο εμπιστοσύνης και οι δυο ενώσεις: 

New York Film Critics Circle Awards

Καλύτερη Ταινία: «Zero Dark Thirty» της Kathryn Bigelow 
Καλύτερος Σκηνοθέτης: Kathryn Bigelow για το «Zero Dark Thirty» 
Καλύτερο Σενάριο: Tony Kushner για το «Lincoln» 
Καλύτερος Ηθοποιός: Daniel Day-Lewis για το «Lincoln» 
Καλύτερη Ηθοποιός: Rachel Weisz για το «The Deep Blue Sea»
Καλύτερος Β' Ανδρικός Ρόλος: Matthew McConaughey για τα «Bernie» και «Magic Mike» 
Καλύτερος Β' Γυναικείος Ρόλος: Sally Field για το «Lincoln» 
Καλύτερη Ξένη Ταινία: «Amour» του Michael Haneke 
Καλύτερη Ταινία Κινουμένων Σχεδίων: «Frankenweenie» του Tim Burton 
Καλύτερη Φωτογραφία: Greig Fraser για το «Zero Dark Thirty» 
Καλύτερη Μη Δραματική Ταινία: «The Central Park Five» των Ken Burns, Sarah Burns και David McMahon 
Καλύτερο Ντεμπούτο: «How To Survive a Plague» του David France 

National Board Of Review

Καλύτερη Ταινία: «Zero Dark Thirty» της Kathryn Bigelow 
Καλύτερος Σκηνοθέτης: Kathryn Bigelow για το «Zero Dark Thirty» 
Καλύτερος Ηθοποιός: Bradley Cooper για το «Silver Linings Playbook» 
Καλύτερη Ηθοποιός: Jessica Chastain για το «Zero Dark Thirty» 
Καλύτερος Β' Ανδρικός Ρόλος: Leonardo DiCaprio για το «Django Unchained»
Καλύτερος Β' Γυναικείος Ρόλος: Ann Dowd για το «Compliance»
Καλύτερο Πρωτότυπο Σενάριο: Rian Johnson για το «Looper» 
Καλύτερο Διασκευασμένο Σενάριο: David O. Russell για το «Silver Linings Playbook» 
Καλύτερη Ταινία Κινουμένων Σχεδίων: «Wreck-It Ralph» του Rich Moore 
Καλύτερο Κινηματογραφικό Επίτευγμα: Ben Affleck για το «Argo» 
Βραβείο Πρωτοεμφανιζόμενου: Tom Holland για το «The Impossible» 
Βραβείο Πρωτοεμφανιζόμενης: Quvenzhané Wallis για το «Beasts Of The Southern Wild» 
Βραβείο Πρωτοεμφανιζόμενου σκηνοθέτη: Benh Zeitlin για το «Beasts Of The Southern Wild» 
Καλύτερη Ξένη Ταινία: «Amour» του Michael Haneke 
Καλύτερο Ντοκιμαντέρ: «Searching for Sugar Man» του Malik Bendjelloul 
Καλύτερο Καστ: «Les Miserables» του Tom Hooper 
Βραβείο Spotlight: John Goodman για τα «Argo», «Flight», «ParaNorman» και «Trouble With The Curve» 
Βραβείο Ελευθερίας της Έκφρασης: «The Central Park Five» των Ken Burns, Sarah Burns και David McMahon και « Promised Land» του Gus Van Sant 
William K. Everson Film History Award: 50 Χρόνια James Bond 

Οι καλύτερες ταινίες της χρονιάς (με αλφαβητική σειρά)
Argo
Beasts Of The Southern Wild 
Django Unchained 
Les Miserables 
Lincoln 
Looper 
The Perks Of Being A Wallflower 
Promised Land 
Silver Linings Playbook

Οι πέντε καλύτερες ξενόγλωσσες ταινίες (με αλφαβητική σειρά)

Barbara 
The Intouchables 
The Kid With A Bike 
No 
War Witch

Τα πέντε καλύτερα ντοκιμαντέρ (με αλφαβητική σειρά)

Ai Weiwei: Never Sorry 
Detropia 
The Gatekeepers 
The Invisible War 
Only The Young

Οι 10 καλύτερες ανεξάρτητες ταινίες (με αλφαβητική σειρά)

Arbitrage 
Bernie 
Compliance 
End Of Watch 
Hello I Must Be Going 
Little Birds 
Moonrise Kingdom 
On The Road 
Quartet 
Sleepwalk With Me

Επόμενα βραβεία την Κυριακή από τους Κριτικούς του Λος Άντζελες.

Σάββατο, 1 Δεκεμβρίου 2012

On the Road [1/5]

Η πολιτισμική επιρροή της Μπιτ γενιάς, το λογοτεχνικό κίνημα που έδρασε στην Αμερική τις δεκαετίες του 1950 και 1960, έχει εμπνεύσει κι επηρεάσει τη μουσική και τον κινηματογράφο σε πολλά διαφορετικά επίπεδα. Το ημι-αυτοβιογραφικό μυθιστόρημα του Jack Kerouac, «On the Road», κατέχει κεντρικό ρόλο στην εξάπλωση της μπιτ λογοτεχνίας συλλαμβάνοντας πλήρως το πνεύμα της. Ως εκ τούτου, το να το μεταφέρεις στο σινεμά δεν επρόκειτο πότε να είναι ένα εύκολο εγχείρημα, αλλά ο Walter Salles, ανόητα κατά τη γνώμη μου, δέχτηκε την πρόκληση της προσαρμογής του και το γύρισε. Παρ’ όλες τις καλές προθέσεις, όμως, η ταινία είναι πέρα για πέρα προβληματική.

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή. Είναι μακρύ το ταξίδι από την αρχική δημοσίευση του μυθιστορήματος του Jack Kerouac το 1957, μέχρι την κινηματογραφική μεταφορά του στη μεγάλη οθόνη το 2012. Μετά από 60 χρόνια, οι καιροί έχουν σίγουρα αλλάξει και οτιδήποτε μπορεί να φαινόταν επαναστατικό κι ανορθόδοξο τότε, σήμερα δεν σου προκαλεί το ίδιο ρίγος κινδύνου. Ας ξεκαθαρίσουμε κάπου εδώ, ότι τα μυθιστορήματα και οι ταινίες είναι δυο εντελώς διαφορετικές μορφές τέχνης, επομένως δεν υπάρχει κανένας λόγος να πιστεύουμε ότι θα πρέπει να είναι συμβατές. Οι κινηματογραφιστές, βέβαια, θα έλεγε κανείς πως διαθέτουν μια αλαζονεία που τους αναγκάζει/επιτρέπει να μεταφέρουν κάθε σεβαστό κομμάτι της πεζογραφίας στο μέσο τους. Ωστόσο, η αιτία που το συγκεκριμένο βιβλίο θεωρούταν εδώ και χρόνια δύσκολο να το κάνεις ταινία, είναι γιατί ένας από τους σημαντικότερους λόγους για να διαβάσει κάνεις το «On the Road» είναι για τον πεζό του λόγο. Απογυμνωμένο από τη λογοτεχνική ευγλωττία του, αυτό που μένει είναι μια σειρά από απεχθείς χαρακτήρες σε ανούσιες καταστάσεις.

Και από πού να πρωταρχίσω να περιγράφω το φιλμ, ειλικρινά δεν ξέρω. Για δύο ώρες παρακολουθούμε μια ποικιλία συνομιλιών κι αλληλεπιδράσεων μεταξύ ηλίθιων ανθρώπων, των οποίων οι σκέψεις είναι ο ίδιος ο ορισμός της κοινοτοπίας. Με τους διάφορους χαρακτήρες να μιλούν ασταμάτητα για το απόλυτο τίποτα, λοιπόν, αντιλαμβάνεσαι ότι θα περάσεις μια εξαντλητική δοκιμασία της υπομονής. Ευτυχώς το διδακτικό ύφος του μυθιστορήματος έχει μειωθεί σε μερικά voice-over αποσπάσματα, καθώς κάνεις λογικός άνθρωπος δεν θα ανεχόταν μια διάλεξη για το πώς να ζει από ένα μάτσο ρεμάλια τίγκα στα ναρκωτικά. Ειλικρινά, δεν μπορώ να καταλάβω πώς θα μπορούσε κανείς να εξιδανικεύει έναν χαρακτήρα σαν τον Dean Moriarty (Hedlund). Έναν μη κοινωνικό κλέφτη αυτοκινήτων, πρεζόνι, με κανένα σεβασμό για οποιονδήποτε ή οτιδήποτε. Και δεν είναι μόνο αυτός. Όλοι όσοι εμφανίζονται στο έργο είναι ενοχλητικοί και δυσάρεστοι να τους παρακολουθείς. Διαθέτοντας, δε, και έντονα προβλήματα ρυθμού, εντείνεται η αδιαφορία ή ανυπομονησία μας κατά τη διάρκεια μεγάλων χρονικών περιόδων, αφήνοντας μας στο τέλος νευριασμένους και απογοητευμένους λόγω της έλλειψης ενέργειας κι αποφασιστικότητας αλλά και του χρόνου που χάσαμε για να το δούμε. Και το χειρότερο για μια ταινία σχετικά με το δέλεαρ του δρόμου, βλέπουμε πολύ λίγο άσφαλτο και σκόνη. Τι κι αν η φωτογραφία του Eric Gautier είναι μοναδική, αν δεν ήταν ο περιστασιακός γεωγραφικός υπότιτλος, οι πρωταγωνιστές μας θα μπορούσαν κάλλιστα να οδηγούν κυκλικώς. Hedlund, Riley, Stewart, Adams, Sturridge και γενικά όλο το καστ είναι πειστικό στους ρόλους του, χωρίς όμως ποτέ να σου παρέχουν καμία μεγάλη αίσθηση του δράματος ή να έχουν αντίκτυπο στην αφήγηση.

Με αυτά και με αυτά, ο Salles κατάφερε να πάρει ένα βιβλίο μη κινηματογραφίσιμο και να φτιάξει ένα φιλμ σχεδόν μη-παρακολουθήσιμο.