Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Καλύτερος Β' Γυναικείος Ρόλος #blogoscars

15. Η Jacki Weaver στο "The Five-Year Engagement"
Γιατί με έκανε να γελάσω με το απίστευτο κωμικό τάιμινγκ της.

14. Η Shirley MacLaine στο "Bernie"
Γιατί καμία άλλη δεν μπορεί να παίξει την κακιά τόσο καλά. 

13. Η Gina Gershon στο "Killer Joe"
Γιατί μας χάρισε μια ανυπόφορη σκηνή ανθολογίας.

12. Η Kelly Reilly στο "Flight"
Γιατί στην αντίπερα όχθη από τον Washington μας δείχνει πως είναι όταν θέλεις να σωθείς.

11. Η Emma Watson στο "Τhe Perks of Being a Wallflower"
Γιατί ήταν γλυκιά, αστεία και τρισχαριτωμένη.

10. Η Blythe Danner στο "Hello I Must Be Going"
Γιατί είναι σπαρακτική στην προσπάθεια της να ζήσει το μέλλον που της αξίζει.

9. Η Alicia Vikander στο "Anna Karenina"
Γιατί είναι ταλέντο και γιατί ξέφυγε από την στυλιζαρισμένη σκηνοθεσία της ταινίας και ερμήνευσε.

8. Η Charlize Theron στο "Snow White and the Huntsman"
Γιατί ΕΊΝΑΙ η κακιά του παραμυθιού σε όλο της το μεγαλείο.

7. Η Elsebeth Steentoft στο "Teddy Bear"
Γιατί είναι στοιχειωτική και τόσο μα τόσο κακιά.

6. Η Eva Green στο "Dark Shadows"
Γιατί μέσα στον αχταρμά της ταινίας εκείνη το καραδιασκεδάζει και ξεχωρίζει πραγματικά.

5. Η Helen Hunt στο "The Sessions"
Γιατί διαθέτει τον πιο δύσκολο ρόλο από όλες και καταφέρνει και αξιοποιεί κάθε λεπτό που βρίσκεται στην οθόνη παραδίδοντας μια μεγάλη ερμηνεία.

4. Η Emily Blunt στο "Looper"
Γιατί κλέβει την παράσταση, πετυχαίνει διάνα την προφορά και γιατί απλά ήταν εξαιρετική.

3. Η Amy Adams στο "The Master"
Γιατί παίζει με αφοπλιστική σιγουριά την δυναμική γυναίκα πίσω από ένα σημαντικό άντρα.

2. Η Sally Field στο "Lincoln"
Γιατί για άλλη μια φορά, παραδίδει μαθήματα υποκριτικής.

1. Η Anne Hathaway στο "Les Misérables"
Γιατί απλά σου κόβει την ανάσα.

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

The Amazing Spider-Man [3/5]

Reboot. Σε κινηματογραφικούς όρους ισοδυναμεί με την εν μέρει ή και ολική απόρριψη μιας υπάρχουσας ταινίας ή σειράς ταινιών και την επανεκκίνηση της με καινούργιες ιδέες, ιστορίες ή στυλ αφήγησης. Αλλιώς «πώς να βγάλουμε περισσότερα λεφτά», κάτι που δυστυχώς για το The Amazing Spider-Man τείνει να κλίνει προς, χωρίς αυτό όμως να σημαίνει ότι δεν διαθέτει αρετές. Από το 2005 έως το 2011 μόνο, τουλάχιστον καμιά δεκαπενταριά περιπτώσεις reboot έχουν πραγματοποιηθεί ή βρίσκονται στο στάδιο των γυρισμάτων. Κοινά χαρακτηριστικά σε όλες τις περιπτώσεις είναι ότι η όποια αφηγηματική συνέχεια προηγούμενων ταινιών με το ίδιο θέμα σβήνεται, με αποτέλεσμα ένα φρεσκαρισμένο franchise που και θα προσελκύσει ξανά ένα ευρύτερο κοινό και θα είναι και δικαιολογημένο. Και τι εννοώ με αυτό. Ας πάρουμε παράδειγμα το Batman Begins. Μιλάμε για ένα reboot το οποίο από όποια πλευρά και να το δεις, δικαιολογεί την ύπαρξη του. Χρονικά μεσολαβούσαν οκτώ χρόνια από την τελευταία ταινία Batman (το Batman &

Made in Italy ★

Κάποιος είπε κάποτε ότι η “ζωή” είναι αυτό που συμβαίνει όταν δεν περιμένεις κάτι να συμβεί. Και είναι τόσο αλήθεια. Ο ίδιος άνθρωπος όμως μάλλον δεν θα είχε δει ταινίες σαν αυτή, που περιμένεις κάτι να συμβεί αλλά τελικά τίποτα δεν συμβαίνει, και οι ώρες της ζωής σου σπαταλιούνται άσκοπα. Πριν την κριτική, η συγκεκριμένη ταινία απαιτεί να έχουμε κάποιο υπόβαθρο. Στο έργο πρωταγωνιστούν οι Liam Neeson και Micheal Richardson, πατέρας και γιος αντίστοιχα στην πραγματική ζωή. Όλοι γνωρίζουμε ότι το 2009 η Natasha Richardson, γυναίκα του Liam Neeson και μητέρα του Micheal Richardson, έφυγε από τη ζωή καθώς ο τραυματισμός της στο κεφάλι κατά τη διάρκεια ενός συνηθισμένου μαθήματος σκι για αρχαρίους απέβη μοιραίος. Η πλοκή της ταινίας τώρα αφορά έναν πατέρα και γιο που επιστρέφουν στην Ιταλία για να πουλήσουν το σπίτι που κληρονόμησαν από την αείμνηστη σύζυγο και μητέρα αντίστοιχα. Κατά τη διάρκεια της ανακαίνισης της βίλας, θα γνωριστούν καλύτερα μεταξύ τους, βελτιώνοντας τη σχέση τους που

Contraband [1.5/5]

Το «Τελικό Χτύπημα» είναι η κλασσικού τύπου ταινία ληστείας, όπου καθώς προχωράει, τα πράγματα γίνονται όλο και χειρότερα και που φυσικά έχουμε ξαναδεί εκατοντάδες φορές. Δεν έχει σημασία, βέβαια, αν μια ταινία «θυμίζει» μια άλλη ή έχει την αίσθηση του γνώριμου. Με βάση ένα κάλο σενάριο όλα αυτά ξεχνιούνται. Αλλά, αλίμονο, εδώ δεν υπάρχει η σωστή βάση, με αποτέλεσμα η ταινία να κατατάσσεται στην κατηγορία «το είδαμε, το ξεχάσαμε». Πρόκειται για μια ταινία δομημένη με μια απλή αρχή, ένα απλό τέλος κι ένα περίπλοκο μεσαίο κομμάτι. Το θέμα, όμως, είναι ότι στις ταινίες με ληστείες, καθώς και στα περισσότερα θρίλερ, ξέρουμε ότι τα πράγματα δεν θα πάνε σύμφωνα με το σχέδιο, ίσως κάπου-κάπου να θέλουμε και να δούμε επιπλοκές προκειμένου να παρακολουθήσουμε την ομάδα των χαρακτήρων καθώς θα προσπαθεί να προσαρμοστεί και να τις ξεπεράσει. Το πρόβλημα είναι ότι στο παρόν φιλμ αυτές οι επιπλοκές δεν αισθάνονται τόσο πολύ ως φυσικές, αλλά περισσότερο σαν στοιχεία πλοκής από άλλες τέτοιες ται