Τετάρτη, 19 Οκτωβρίου 2016

Southside with You [2.5/5]

Ανεξάρτητα από τη λογική και το κατά πόσο η ύπαρξη της ταινίας μπορεί να διαθέτει κάποιο νόημα, πρέπει να παραδεχτούμε ότι υπάρχει πάντα μια αναντιστοιχία μεταξύ προσωπικοτήτων με επιρροή και της ιδέας πως κάποτε ήταν απλοί άνθρωποι, με κανονικές ζωές. Σε αυτό το κομμάτι, το «Πρώτο Ραντεβού» καταφέρνει και παρουσιάζει αξιόλογα δύο ανθρώπους που μοιάζουν πολύ στα πρόσωπα που υποδύονται, χωρίς ποτέ όμως να ασχολείται με το ποιοι θα γίνουν: ο σημερινός πρόεδρος των ΗΠΑ και η πρώτη κυρία, ο Μπαράκ και η Μισέλ Ομπάμα. Αντ` αυτού, το έργο είναι για το ποιοι ήταν αυτοί το 1989, δυο έξυπνοι δικηγόροι που αρέσει ο ένας στον άλλον, αλλά που, σύμφωνα με τη Μισέλ, δεν επιτρέπεται να βγουν ραντεβού. Όταν ο Ομπάμα αποκαλύπτει ότι σκόπιμα της είπε λάθος ώρα έναρξης της κοινοτικής συνάντησης που θα παρακολουθούσαν από κοινού, το περπάτημα και οι συζητήσεις αρχίζουν με σκοπό να γεμίσουν οι ώρες ενώ περιμένουν.

Δομικά δεν είναι δύσκολο να επισημάνεις και να αντιληφθείς ότι η κλασική αισθηματική τριλογία του Ρίτσαρντ Λινκλέιτερ («Πριν το Ξημέρωμα», «Πριν το Ηλιοβασίλεμα», «Πριν τα Μεσάνυχτα») έχει επηρεάσει κατά πολύ το σκηνοθετικό ντεμπούτο του Ρίτσαρντ Ταν. Ωστόσο, ως ένα εξειδικευμένο κινηματογραφικό είδος με ποιοτικά δυσανάλογα αποτελέσματα, το «Πρώτο Ραντεβού» είναι το «περπατάω και μιλάω» στις καλύτερες στιγμές του. Τα πάντα είναι όμορφα φωτισμένα, οι συζητήσεις δύο νέων ανθρώπων που φλερτάρουν και συζητούν για τους εαυτούς τους και τον κόσμο γύρω τους είναι ενδιαφέρουσες, ενώ τέλος αυτή η παραμυθένια ποιότητα που θέλει ο σκηνοθέτης να πουλήσει, επιτυγχάνεται χάρη στον τρόπο που πλασάρεται μέσα από ερμηνείες βασιζόμενες στον ρεαλισμό. Δυστυχώς, όμως, το φιλμ του 31χρονου σκηνοθέτη γίνεται δέσμιο της ιστορίας του ζευγαριού. Οι χαρακτήρες του τελικώς συνιστούν μια βαρετή συντροφιά για τον θεατή, καθώς από ένα σημείο και μετά πάρα πολλές ατάκες και λεπτομέρειες εξυπηρετούν -ίσως άθελα- κάτι το πολιτικά στρατευμένο.

Η ταινία χρησιμοποιεί την αγάπη των Αμερικανών για τους Ομπάμα, στην προσπάθεια της να προσθέσει σπουδαιότητα σε ένα κατά τα άλλα απλό σενάριο. Θέματα φυλετικής μισαλλοδοξίας, σεξισμού, οικογενειακών δυσκολιών, έλξης, συναισθημάτων, γλώσσας, πολιτικής και πολλών άλλων υπάρχουν μεν αλλά είναι τοποθετημένα πρόχειρα στην πλοκή με αποτέλεσμα να μη δίνεται και ιδιαίτερη βάση σε αυτά. Και το χειρότερο, πολλές στιγμές και ατάκες συνθέτουν μια υπόκωφη αγιοποίηση του Μπαράκ, αφού δεν τον απεικονίζουν ως απλά έναν τύπο που προσπαθεί να εντυπωσιάσει σε ένα ραντεβού. Δεν μπορεί να είναι τυχαία η αναφορά στον Χάρολντ Ουάσιγκτον, τον πρώτο έγχρωμο δήμαρχο του Σικάγο, και οι ατάκες τύπου «Μας απογοήτευσε λίγο. Αλλά αυτό γιατί ήρθε αντιμέτωπος με την αλήθεια αυτής της χώρας». Ούτε η σκηνή μέσα στην γκαλερί. Μοιάζουν όλα λίγο υπολογισμένα.

Αν είναι του γούστου σας τέτοιου είδους ταινίες, λοιπόν, κι αφήσετε στην άκρη το ποιοι είναι οι πρωταγωνιστές, θα περάσετε ευχάριστα την ώρα σας. Διαφορετικά, προσπεράστε την...

Κυριακή, 9 Οκτωβρίου 2016

Love & Friendship [3/5]

Προσαρμοσμένη από το διήγημα της Τζέιν Όστιν με τίτλο «Λαίδη Σούζαν», το «Αγάπη και Φιλία» επικεντρώνεται στον ομώνυμο χαρακτήρα της λαίδης Σούζαν Βέρνον, μιας όμορφης και γοητευτικής χήρας της οποίας τα σεργιανίσματα στο Λονδίνο μετά τον θάνατο του συζύγου της έχουν προκαλέσει πλήγμα στην υπόληψη της. Προκειμένου να αποφύγει τις φήμες που κυκλοφορούν στην καλή κοινωνία, βρίσκει καταφύγιο σε σπίτι συγγενών της και από εκεί αποφασίζει να βάλει σε εφαρμογή τα σχέδια της.

Με τα κοινωνικά στάτους και τις προοπτικές όλων να υπονομεύονται αδίστακτα μέσα στους μεγαλοπρεπείς διαδρόμους, και τους μνηστήρες να δελεάζονται και να εμπαίζονται κατά κόρον, η αγάπη, το χρήμα και οι ανέσεις εμπλέκονται σε έναν εύθυμο χορό σε αυτή τη συναρπαστική κωμωδία ηθών. Σκηνοθετημένη με χάρη από τον υποψήφιο για Όσκαρ Γουίτ Στίλμαν, η ταινία καταφέρνει και εξαπολύει τέτοια οργιώδη ίντριγκα, που αποτυπώνει απόλυτα τη διάθεση της εποχής, παραμένοντας όμως ταυτόχρονα και τρομερά επίκαιρη σε ολόκληρη τη διάρκεια της. Η απόλυτα ευγενική διάλεκτος της κοινωνίας του 18ου αιώνα γίνεται ένας αποτελεσματικός μανδύας για ορισμένες βάρβαρα συναισθηματικές πράξεις, με τον Στίλμαν να επικαλείται τον χειρισμό του λόγου της Όστιν για να συμπληρώσει ορισμένα κενά. Ζήλιες, οργή, δυσαρέσκειες κι ανησυχίες εκτυλίσσονται και ρέουν τόσο φυσικά μέσα από ένα κρεσέντο εκλεπτυσμένου λόγου και ταχύτατων διαλόγων που ναι μεν μπορεί να αποδειχτούν υπερβολικοί για κάποιους, αλλά για εκείνους που είναι πρόθυμοι να συμβαδίσουν θα τους προσφέρει καθαρή ψυχαγωγία.

Φυσικά, εκεί που ο 64χρονος σκηνοθέτης παίρνει τις πιο σημαντικές καλλιτεχνικές αποφάσεις είναι στο κάστινγκ της ταινίας. Κάθε ένας από τους χαρακτήρες ζωντανεύει ένδοξα κι ανθρώπινα στα χέρια μιας πλειάδας ηθοποιών βυθισμένων απόλυτα στην ιστορία και τους ρόλους τους. Καλύτερη όλων, στο αναμφισβήτητα πιο ζουμερό κι ενδιαφέροντα ρόλο της εδώ και χρόνια, είναι η Κέιτ Μπέκινσεϊλ. Έχοντας συνεργαστεί και πάλι με τον Στίλμαν στο παρελθόν στην ταινία «Οι Τελευταίες Μέρες της Ντίσκο» (μαζί τους ήταν και η ηθοποιός Κλοέ Σεβινί που πρωταγωνιστεί κι εδώ), η ηθοποιός δίνει ρέστα, τόσο που δεν θα ξαφνιαζόμουν αν την έβλεπα μέσα στις υποψηφιότητες των φετινών Όσκαρ.

Life, Animated [4.5/5]

Σε ηλικία των τριών, ο Όουεν Σάσκαιντ σταμάτησε να μιλάει και άρχισε να κλείνεται στο εαυτό του αποφεύγοντας κάθε επικοινωνία με τον υπόλοιπο κόσμο. Λίγο μετά διαγνώνεται με αυτισμό, μια αποκάλυψη που συντρίβει τους γονείς του και τον μεγάλο του αδερφό. Οι γιατροί υποστηρίζουν ότι ο Όουεν ποτέ δεν θα μπορέσει να αναπτύξει μια καθαρή και γεμάτη αυτοπεποίθηση φωνή. Με την πάροδο του χρόνου και με τη βοήθεια των θεμάτων και του ήθους των ταινιών κινουμένων σχεδίων της Disney, ο Όουεν αρχίζει να ανακαλύπτει τρόπους κατανόησης του κόσμου γύρω του.

Ανακατεύοντας επίκαιρα βίντεο μαζί με σκηνές από τις ταινίες της Disney και εικόνες από την παιδική ηλικία του Όουεν, ερχόμαστε αντιμέτωποι με μια απίστευτη ιστορία, μια που είναι σχεδόν αδύνατο να μη σε αγγίξει συναισθηματικά. Σε μια εποχή όπου το σκότος και το κακό υπάρχουν τόσο έντονα στη συνείδηση του κοινού, ο σκηνοθέτης Ρότζερ Ρος Γουίλιαμς ρίχνει φως σε μια οικογένεια, της οποίας η αφοσίωση τους ενός στον άλλον εμπνέει με τρόπο που δεν έχουμε ξαναδεί. Διηγείται μια καθηλωτική ιστορία για την οικογένεια, την απογοήτευση και την αγάπη που μας ωθεί να συνεχίσουμε να κοιτάμε μπροστά, ενώ παράλληλα αποδεικνύει πως η δύναμη του κινηματογράφου μπορεί να σπάσει τα όρια και να πλησιάσει κάτι το πνευματικό.

Αν και πρόκειται για μια ενθαρρυντική ιστορία, αυτό που κάνει το ντοκιμαντέρ του Γουίλιαμς να ξεχωρίζει, είναι ότι αποφεύγει να προσδώσει την κλασική «ζήσαν αυτοί καλά και εμείς καλύτερα» νότα στην αφήγηση του. Τα μέλη της οικογενείας του Όουεν γνωρίζουν και δεν ισχυρίζονται ποτέ ότι είναι θεραπευτές. ‘Η ότι η Disney, από μόνη της, έσωσε τη ζωής τους. Γνωρίζουν επίσης ότι δεν θα υπάρχουν για πάντα, έχουν όμως την αισιοδοξία ότι ο Όουεν θα είναι εντάξει. Ειλικρινά, δεν νομίζω να έχω δει ξανά μια ταινία να δείχνει τόσο έντονα ότι υπάρχει πάντα ελπίδα, ανεξάρτητα από το πόσο απελπιστικά μπορεί να φαίνονται τα πράγματα.

Πάνω απ` όλα όμως, το «Ζωή σαν Κινούμενο Σχέδιο» είναι εκπαιδευτικό φιλμ χωρίς όμως να προσπαθεί απροκάλυπτα να είναι. Διαφωτιστικό κι ενημερωτικό, σε κάνει να αντιληφθείς πολύ καλύτερα αυτή τη σοβαρή αναπτυξιακή διαταραχή που λέγεται αυτισμός. Τόσο από τη σκοπιά κάποιου που είναι αυτιστικός, όσο και των μελών της οικογένειας που μεγαλώνουν έναν αυτιστικό. Και το σημαντικότερο, η επίδραση του έργου δεν βρίσκεται μόνο στην ιστορία ή τα άτομα που απεικονίζονται σε αυτό, αλλά στο ενδεχόμενο να κάνει τους άλλους ανθρώπους καλύτερα. Πραγματικά, δεν μπορώ περιγράψω πόσο πολύ συστήνω να δείτε το «Ζωή σαν Κινούμενο Σχέδιο» του Ρότζερ Ρος Γουίλιαμς.